Solidbricks focust op de mens: hoe de last uit mijn jeugd van mijn schouders viel

Toen ik acht jaar geleden bij Solidbricks op sollicitatiegesprek ging, voelde ik me meteen thuis. Het gesprek met Wouter, Sylvia en de HR-afdeling was heel open en eerlijk. Maar één onderwerp kwam, zoals gewoonlijk, niet ter sprake: mijn dyslexie. Door de jaren heen was mij geleerd dat dit mijn zwaktebod was, dus ik was inmiddels gewend om dit te ‘verstoppen’. En omdat ik solliciteerde als IT-consultant, leek het me zeker niet relevant om het te benoemen.

Deze last droeg ik toch al jaren alleen. Maar toen ik daadwerkelijk bij Solidbricks aan de slag ging, kwam daar verandering in. Want, zo ontdekte ik gaandeweg, deze organisatie is open en respectvol én kijkt naar de mens.

Focus op de mens

Bij het gemiddelde sollicitatiegesprek vraagt de potentiële nieuwe werkgever naar je ervaring en skills. Je legt uit wat je sterke en zwakke punten zijn. En je vertelt hoe je problemen in vorige functies hebt aangepakt.

Bij Solidbricks ging het heel anders. Al snel merkte ik dat dit bedrijf niet de focus legt op papieren of ervaring.Het gaat vooral om wie jij bent en hoe je de toekomst ziet.

Eerlijk gezegd had ik me niet heel goed voorbereid. Maar het gesprek verliep ontzettend soepel. Ik kreeg dieptevragen, zoals: Hoe zie jij je rol in de IT-wereld? Hoe wil je je functie invullen? Kun je goed zelfstandig leren in de beginfase?

Solidbricks wilde weten of ik mij in hun visie kon vinden. En of ik zou passen bij het team. Het gesprek verliep heel anders dan ik had verwacht, in de meest positieve zin van het woord.

Geheim onthuld

Als ik mijn dyslexie tijdens het sollicitatiegesprek had benoemd, weet ik zeker dat dit geen negatieve gevolgen had gehad. Maar het duurde even voordat ik me comfortabel genoeg voelde om hierover te vertellen.

Toen ik in het team van Sylvia terechtkwam, keek zij doorgaans mijn handleidingen en berichten na. Ze corrigeerde regelmatig mijn dt-fouten. Daarbij zei ze altijd: “Als je het vervelend vindt dat ik je constant verbeter, moet je dat zeggen!”

Maar ik vond het juist fijn. Ik zag het als waardevolle feedback. En ik had Sylvia nodig om een document te professionaliseren. Die samenwerking voelde heel goed. Bovendien stimuleerde haar feedback mij om oplossingen te zoeken, zoals een Chrome-extensie die mij hielp om fouten uit teksten te halen.

Maar die oplossing was natuurlijk niet zaligmakend. De foutjes bleven erin sluipen. Op een dag werd ik tijdens een stand-up verbeterd en toen kwam mijn ‘geheim’ er plotseling uit. Ik voelde me zo veilig bij Solidbricks dat ik zei: “Als dyslecticus zal ik zulke foutjes af en toe maken, dat is nou eenmaal zo.”

Mijn collega’s reageerden er heel prettig en luchtig op: “Oh, heb jij dyslexie? Dat wisten we niet.” Daarna gingen we verder met de stand-up.

Geen zwaktebod, maar een kracht

Na vele jaren vond ik bij Solidbricks een rustpunt. Niemand deed moeilijk over mijn dyslexie. Niemand zag het als iets wat mij afzwakte. Daardoor ging de bal voor mij nu ‘de andere kant op’ rollen: ik leerde er veel beter mee om te gaan. Zowel zakelijk als privé zag ik in hoe mijn dyslexie in veel gevallen juist een kracht is. Dat was altijd zo geweest, maar ik ben dat pas bij Solidbricks gaan inzien. Puur door de manier waarop zij met hun mensen omgaan.

Door mijn verhaal te delen, hoop ik dat principe over te dragen. Wat jij als een zwaktebod van jezelf ziet, kan óók een kracht zijn. Hoe dit eruit kan zien, vertel ik in mijn volgende blogpost!